Καφενείο

Αν είναι κάτι που επιθυμώ από την Ελλάδα είναι η κουλτούρα της καφετέριας. Τρώει μεγάλη κρητική από την γερουσία η συνήθεια του Έλληνα να την αράζει στις καφετέριες.
Θα προτιμούσαν να είμαστε ένας κλειστός λαός που τα βγάζουν όλα στους ψυχολόγους και όχι στους φίλους.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περάσεις κάποιες γαλήνιες ώρες με τους φίλους σου. Η Καφετέρια, το καφενείο και η ταβέρνα είναι ο μόνος χώρος που θα βρεθείς με φίλους χωρίς να φιλοξενείς και το να βρίσκεσαι με φίλους είναι η βάση κάθε κοινωνικής ζωής.

Έτσι και αλλιώς είμαστε ο λαός του έξω. Τι θα κάνεις, θα κλειστής σε κάνα διαμέρισμα ή θα πας στο πάρκο και στις κούνιες...

Λένε "κάθονται στις καφετέριες" λες και είναι κάτι κακό. Μαγκούφηδες...

Την δεκαετία του 90 θα με έβρισκες σε κάποια καφετέρια της Αθήνας με τον κολλητό μου.

Εφημερίδα, τσιγαράκι (το κόψαμε αυτό τώρα) και καφέ, φραπέ γλυκό με γάλα (ΦΓΓ) ή Ελληνικό διπλό μέτριο (τώρα καπουτσίνο χωρίς ζάχαρη).
Μάλιστα τις εποχές που γινόταν το παζάρι των δίσκων μαζί με την εφημερίδα είχαμε και τα βινύλια.

Η πλέων αγαπημένη μας ήταν οι Διόσκουροι στο μοναστηράκι. Και μην αρχίσει να λέει κανείς για πάνω και κάτω Διόσκουρους.
Οι πάνω οι διόσκουροι είναι οι Πάνω Διόσκουροι. Οι κάτω είναι απλά Διόσκουροι. Όταν δίνουμε ραντεβού στους Διόσκουρους και εσύ πας στους πάνω είσαι άσχετος... περιμένουμε 1 ώρα...

Κάτω από το μεγάλο δέντρο με την φυλλωσιά να παίζει στο φως και το περίπτερο εκεί δίπλα με τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα τσιγάρα (κάπνιζα τρακαστράτος αλλά και απόλλων, άντε και ΣΑΝΤΕ που ήταν υγιεινά).

Αυτονομία και αυτάρκεια... Και χρόνια οι ίδιες φάτσες.
Οι θαμώνες οι μουσικοί οι "μπρελοκάδες" κουφοί μουγκοί, τσιγγανόπουλα με ντέφια, λουλούδια και χαρτομάντιλα...

Τους παλιούς, τα φρικιά, τους φλώρους, τα "παιδιά", καμιά καλή γκόμενα, τον μαλάκα που την έριξε, τον γνωστό, τον άγνωστο στρατιώτη και τους μπάτσους που κάναν περιπολία και χωνόταν στα σκοτεινά καφενεία εκτός οπτικής επαφής γιατί ήταν εν στολή.

Θυμάμαι ήταν και ένας τύπος με ένα μεγάλο βιβλίο λεύκωμα, "Για την Λίζα" αν δε με απατάει η μνήμη μου...

Αυτός τι έκανε; Σχετικά καλοντυμένος, ερχόταν με το βιβλίο και σου έλεγε μια δακρύβρεχτη ιστορία, ότι η κόρη του είναι στο νοσοκομείο και διαβάζοντας στο βιβλίο τις αφιερώσεις παίρνει δύναμη. Αν θές γράψε μια αφιέρωση και φυσικά δώσε κάτι...

Φυσικά όταν βλέπεις το ίδιο σκηνικό για 10 χρόνια και η Λίζα παραμένει 14χρωνη ασθενής, κάπου η φάση χαλάει...



Πόσες ώρες κρατάει ένας καφές; καλή ερώτηση... Πάντως ήταν κάνα διακοσάρι, πεντακοσάρι...

Αυτά τις Κυριακές... Τις άλλες μέρες αλλού...