Νοσταλγός

Το πάρτι

Είναι καλοκαίρι και ο θερινός κινηματογράφος είναι απαραίτητος. Δεν ξέρω αν υπάρχει ο θεσμός του θερινού σε άλλες χώρες πάντως στην Ελλάδα είναι κραταιός αν και πιστεύω υπό προστασία...

Ο κοντινός μου θερινός ήταν το Σινέ Λιλά, στα Πατήσια στην οδό Νάξου στάση άγιος Λουκάς.

Πηγαίναμε κάθε παρασκευή, αν έπαιζε κάτι καλό όχι "τέχνη". Απαραίτητο ήταν το κοκ, τα πατατάκια με ρίγανη και η μπλε πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό.

Στην κοπέλα στην είσοδο έδινα ένα δεκάρικο και μέχρι να αρχίσει η ταινία διαβάζαμε τα ταμπλό με τις διαφημίσεις και βλέπαμε τις νυχτερίδες να πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας.

Ο κόσμος κάπνιζε, μετά άρχισαν να φέρνουν και μπύρες στα τραπεζάκια που εμφανίστηκαν το 89 και οι πολυκατοικίες μας πλαισίωναν με παραστάσεις αστικής οικιακής οικονομίας, όπως ρούχα κρεμασμένα, μυρωδιές φαγητού, το φωτορυθμικό κάποιας τηλεόρασης, οι φωνές των κατοίκων και στα μπαλκόνια με καλή θέα προς την οθόνη του κινηματογράφου κάποιοι με σώβρακα και φανέλες.

"Το πάρτι" ήταν η κλασσική ταινία που έπρεπε να δεις σε θερινό.

Και το Οσκαρ πάει στο...
Εχτές έλαβα ένα μήνυμα από Ελλάδα.
Έκλεισε η πιτσαρία ΟΣΚΑΡ! Ήταν η πρώτη πιτσαρία της περιοχής, όσο θυμάμαι, δεν υπήρχε άλλη για χρόνια. Τουλάχιστο από το 1979. Το περίεργο είναι ότι την διαφήμιζαν ως την αυθεντική καναδέζικη πίτσα!
Από τότε πολλές πιτσαρίες άνοιξαν και κλείσανε, άλλες γεύσεις αλλά η Οσκαρ είχε μια φοβερή αντοχή στο χρόνο. Επίσης κάναν και "ιδιαίτερη" μακαρονάδα!

Η γεύση του Όσκαρ, άρεσε η δεν άρεσε σε κάποιους, ήταν μοναδική και ιδιαίτερη!
Το περίεργο είναι οτι όχι μόνο η γεύση αλλά και το στυλ δεν είχε αλλάξει ποτέ αλλά και οι φάτσες μέσα στον χώρο αυτό ήταν απαράλαχτες.
Ο ίδιος ιδιοκτήτης, ο ίδιος ψήστης, η ίδια κοπέλα στο ταμείο... αναλλοίωτοι στο χρόνο και αγέραστοι.

Σίγουρα είναι η ιδέα μου και ίσως οι άνθρωποι μάλλον κουράστηκαν να κρατάνε ένα μαγαζί τόσα χρόνια, θα βγήκαν στην σύνταξη ελπίζω...

Αν υπάρχει σεβασμός στους θεσμούς πρέπει να βρούμε την συνταγή πριν χαθεί...