Λοιπόν ακούω ένα άλμπουμ στο γουόκμαν μου (σόνι έρρικσον νταμπλ-γιου 850 άι) από το Ελληνικό σέβεντις χεβμέταλ συγκρότημα, ονόματι "τα 4α επίπεδα της ύπαρξης".
Έχει τις ωραίες στιγμές του, έχει την κλασσική "μουσική επιμέλεια" των ηχογραφήσεων της εποχής π.χ. ντραμς μπροστά, κιθάρα αρκετά φυσική χωρίς πολλά εφέ και "ντιστορσιον" και σφήνες από φλογερίτσα χίπη τριπάτη τρελή που λένε και ελληνικόυς στοίχους (μπράβο) που λένε πολλά, ειδικά σε αναφορά με:
Τα πουλιά που πετάνε, τον τρελό και τον σοφό (που μιλούν με) τα Παιδιά, τους ανθρώπους, τις μηχανές, το παραμύθι, της γιαγιάς, τον ήλιο που δεν καίει, το φεγγάρι που δεν φέγγει να περιπατεί το παιδί να πηγαίνει στο σκολειό... Τι συνέβαινε ττότε και οι στίχοι περιστρεφόταν γύρο από αυτά τα στοιχεία τις φύσης?Κατεβάστε το άλμπουμ και ακούστε το, έχει ωραία κομμάτια θυμίζει μπλακ σαμπαθ και θα ήταν πολύ πρωτοποριακόεις αν είχε την κατάλληλη επιμέλεια... Είναι αρκετά ωμό και έτσι ήταν ο ήχος τότε! Μουσικό Ντοκουμέντο!
Σε ποιο προσωπικό επίπεδο... Δώ απέναντι (δες φωτό) μας έχουν σπάσει τα νεύρα με το εργοτάξιο (το στανιό) τους, τι χτίζουν άραγε? Γιατί δεν το αφήνουν έτσι αλάνα να παίζουν τα παιδιά να μηλάν με τον σοφό που τον φώναζαν τρελό οι "ανθρώποι"...Στο ηνωμένο βασίλειο των βουλγαροκτόνων (όχι δα) τα αλάνια τα λένε "τσαβς" και ναι, φοράνε καπελάκι στραβό και τσιγαράκι στο στόμα αλλά δεν κρατάνε μπαγλαμάδες, κρατάνε κουτάκια μπύρας γιατί το νερό είναι ακριβότερο.
Ο ήχος του εργοταξίου μου θημήζει καλοκαίρι στην Αθήνα με τα κομπρεσέρ από τις 5 το πρωί με την δροσούλα, να σπάνε μαύρους μονολίθους 1x4x9 πεσμένους στην Γη. Σιέτε το σύμπαν και πρέπει να σώζουμε συχνά πυκνά γιατί μας ρίχνουν και το ρεύμα! Μας ρίχνουν τα μπλακάουτ! Είναι σαν τους σεισμούς το 86-87 (πότε ήταν?) με το ευρομπάσκετ καλοκαίρι τέλος γαρ?
Εγγραφή πρώτη, το χάρηκα.
0 σχόλια:
Ανάρτηση Σχολίου