green door

τώρα στο μυαλό μου είναι το green door στην καλυδρομίου. εκεί ήταν η τελευταία φορά που σε είδα καλή μου φίλη, δεν ξέρω αν θυμάμαι πια τι έγινε ή τι θέλω να θυμάμαι...

σήμερα το βράδυ θα ήθελα να πάμε εκεί, να πάω εκεί έστω και χωρίς εσένα να ακούσω τους stranglers και να πιω. θέλω να πάω με τον καλό μου τον φίλο, να μου πει τι θέλω να ακούσω.

έτσι εκατό χιλιάδες χρόνια μακριά και εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα ποιο πέρα.

Περί Καφέ

Είναι πάθος ο καφές και ανάγκη.

Είμαι τυχερός που έχω κοντά στο γραφείο μου ένα πολύ καλό καφέ.
Είναι ένα ξεχωριστό καφέ μπαρ μέσα σε ένα deli ονόματι The Source, στην περιοχή Richmond νότιο Λονδίνο (ή Surrey).
Η εταιρεία που το έχει λέγετε Taylor-st [http://www.taylor-st.com/] και τα παιδιά φτιάχνουν τον άριστο καφέ! Κάτι έχει να κάνει με το ότι είναι όλοι από την νέα Ζηλανδία και εκπαιδευμένοι από Αυστραλούς Baristas.

Βέβαια αν φτιάχνεις καφέ φίλτρου στο σπίτι να η καλύτερη συμβουλή.
Πάρε το φρέσκο αντί για το ακριβό. Τι πουλάει ποιο πολύ στο μαγαζί; αύτο είναι και το ποιό φρέσκο και αρωματικό.

Στο TESCO (σουπερμάρκετ) για παράδειγμα, ο ποιο φθηνός καφές φίλτρου είναι ο Tesco French Blend και πάντα έχει φρέσκο.

Βέβαια στην Ελλάδα ο καφές είναι ιερός.
Έχει καλά καφεκοπτεία αλλά εδώ στην Ιγκλατέρα δυστυχώς δύσκολα βρίσκεις.

Φυσικά ο καλύτερος καφές είναι αυτός που κόβει ο Ανανιάδης στην Καβάλα (1903) στην Πλατεία Ελευθερίας (αν δε κάνω λάθος). Το χαρμάνι του από καφέ αράμπικα είναι ελαφρύ και αρωματικό, όπως πρέπει για να ευχαριστηθείς 2-3 φλυτζάνια χωρίς να σε βαρέσει στο κεφάλι.

Windows 7

Εκεί που μας έκανε καλοκαιράκι (έχει η καρδιά της) και λιακάδες, τώρα μας το άλλαξε.

Δε πειράζει, έτσι και αλλιώς στο γραφείο είμαι δε πα να...

Θα γράψω για τα Windows 7 που τα είδα εχτές και για τους δύο τεχνικούς της microsoft που προβάλονται στα βιντεάκια στο δύκτιο. Είναι δυο λεβέντες που απαντούν σε κάθε στερεότυπο αμερικάνικο πρότυπο σχετικά με κομπιούτερ νερντ. Είναι Windows Gurus τα παιδιά...

Ξεκινάνε λέγοντας οτο "άκουσαν τι προτηναν οι χρήστες. Με δάκρυα στα μάτια είδαμε οτι τα αγαπάνε τα windows τα καημένα και έκλαψα μαζί τους κι'εγώ.

Ναι, οι χρήστες δώσανε καθαρά το μύνημα τους. "Κάνε τα ποιό εύκολα, να τα έχω όπου θέλω όταν θέλω". Και το ακούσανε! Τώρα τι καταλάβανε αυτό είναι άλλο ερώτημα.

Τι καινούργιο έχουν τα windows 7;

"Μπορείς να βάλεις δυό παράθυρα το ένα δίπλα στο άλλο και να συγκρήνεις δεδομένα!"
"Εχει και search box που μπορείς να βρείς οτι έχεις στο PC σου!"
"Εχει και κουμπιά που τα πατάς και γράμματα εμφανίζονται στην οθόνη που σου δήχνει λογιών λογιών πραματα!" (αυτό είναι δικό μου...)

Αυτά τα τρομερά! Α! έχει και touch screen για PC σε ταινείες και για να παίζεις φρουτάκια στο σπίτι.

Ναι! ξέρουν τι λένε, πολλά θαυμαστά νέα πράματα έχουν τα windows 7...

Τι από όλα θα με κάνει να πα να πάρω και εγώ?

Νέα Δουλειά

Ναι είμαι στην καινούργια δουλειά!!!

Έφυγα από εκείνο το 'μπουρδέλο' με την σχετική σημασία της λέξης, και είμαι σε ένα νέο.

Αλλά η πλάκα είναι οτι μετά από το αποχαιρετιστήριο πάρτι στις 4 Ιανουαρίου, στο οποίο πέρασα τελικά απίθανα (στο αφτερπαρτι), πήγα σε ακόμα 3 και πριν από το δικό μου πήγα σε 3 ακόμα, 7 συνολικά και ένα ακόμα σήμερα το βράδυ 8. και 2 ακόμα τον Μάρτιο.

Και όλοι παραιτήθηκαν υπό τον ίδιο μάνατζερ.
Αυτό όμως μάλλον δεν λέει τίποτα αφού δεν ρώτησε κανείς έτσι από περιέργεια το γιατί.

Α ναι! Είναι και κάποια που μου είπε ότι καταλαβαίνει γιατί φεύγει ο κόσμος αλλά δεν μπορεί να πει κακό λόγο για τον μπάσταρδο αυτό αφού σε αυτή συμπεριφέρθηκε καλά.

Τι να πει κανείς...

Από τότε που έδωσα την παραίτηση μου μέχρι την 4η Ιανουαρίου που έφυγα, ήμουν σε ανησυχία, δεν το ευχαριστήθηκα και έπρεπε. Ο λόγος; Αυτό το ξέρω εγώ... Αλλά αφού είμαι χαζός δεν φταίει κανείς άλλος.

στοπ.

Παραιτούμαι

Λοιπόν παίδες τέρμα τα αστεία. Σήμερα παραιτούμαι από την δουλειά μου μετά από 7 χρόνια.

Θέλω να κρατήσω αυτή την μέρα στην ιστορική μου μνήμη. Το γεγονός είναι ότι φεύγω με τις καλύτερες μνήμες, απίστευτα πράματα συνέβησαν αυτά τα χρόνια.

Μέσα σε αυτό το γραφείο έγιναν πραγματικά πολλά και περίεργα. Τόσο πολλά και τόσο περίεργα που τελικά βαραίνουν την ψυχή και σκοτίζουν τον νου.

Ο φάκελος είναι εδώ δίπλα μου και όταν έρθει ο πολυχρονεμένος μας βεζίρης θα μπω μέσα σαν τον μπάρμπαγιώργο και θα του την ανάψω.

Δουλειές αλά Γαλλικά

Πέρασα μια καταπληκτική βδομάδα στην Γαλλία, και δει στο Λιλ, την μεγαλύτερη πόλη του βορά.

Είχα πάει και το 2004 (την μέρα που έπαιζε η Ελλάδα ενάντια στην Ισπανία στο Ευρωπαϊκό, ω-ωω) και ποιο παλιά με την τότε κοπελιά μου, τώρα γυναίκα μου.

Πάντα μου άρεσε το Λιλ, απλά δεν μου έκανε τόσο εντύπωση όσο αυτές τις μέρες. Και αν είναι κάτι που πραγματικά με εντυπωσίασε είναι το φαγητό.

Πρώτα απ'όλα ίσως το ποιο ωραίο εστιατόριο που μπορεί κανείς να επισκεφτεί στην Λιλ, το Λασιέτ Ντου Μαρς (L'Assiette du Marche).

Και για ορεκτικό ένα παστής με αυγά κοκκοτ ( Œufs en cocotte à la crème de morilles). Δεν παίζονται. Μμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμ! Πάρα πολύ ωραία!

Μετά ότι γουστάρεις πάρε.

Το κρασί στην Γαλλία είναι ως επί το πλείστον Γαλλικό.
Και στην υγειά μας είναι "Εγκεσέγκεντρε!", στα Ουγγαρέζικα. Ένα παλικάρι στην ομάδα ήταν Ούγγρος...

Την πρώτη νύχτα είχαμε μεγάλο πρόβλημα να βρούμε κάπου να μείνουμε κάτι που είχε να κάνει με μία διεθνή έκθεση στην πόλη. Μετά από 5-6 τηλέφωνα, και ρωτώντας στα φραγκλέζικα να μας προτείνουν κάτι, βρήκαμε το Λε Μανουάρ (Le Manoir), ξενοδοχείο και πολύ καλό εστιατόριο έξω από την πόλη.

Με τον άγιο Βασίλη και καλό πρωινό ήμασταν έτοιμοι να αρχίσουμε δουλειά. Μας υποδέχτηκαν στα γραφεία τους, κάτι σαν εκτός πόλεως πάρκο με ισόγεια κτήρια.

Μαζί μας έμπαιναν και οι υπόλοιποι υπάλληλοι φιλώντας ο ένας τον άλλο καθώς καλημερίζονταν. Πολύ "ευρωπαϊκό"...

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες σχετικά με την δουλειά το τι πήγαμε να κάνουμε εκεί, ελπίζω να ξεχάσω ορισμένες στιγμές... Είμαι ευαίσθητος με αναίσθητους ανθρώπους και πολύ παραπάνω όταν επηρεάζουν συναδέλφους που αγαπώ και σέβομαι. Αρκεί να πω ότι όλα πήγαν κατ' ευχή και αυτό είναι που μετράει.

Στάθηκα στα ευχάριστα, στο φαγητό στο ποτό και στις ευχάριστες εκπλήξεις.

Την νύχτα της τετάρτης και της πέμπτης μείναμε στο Κράουν Πλάζα (Crown Plaza). Πολύ ωραίο ξενοδοχείο με καλό μπαρ με Λέφε, και με φιλικό μυστακοφόρο μπάρμαν.

Την πέμπτη το βράδυ πήγαμε στο Ασιέτ ντου Μαρς και με έπιασε ο ύπνος αργά. Παρασκευή ήταν η τελευταία μέρα, η οποία ήταν και μισή εργάσιμη, μισή ψώνια και χαρά. Τελικά ψωνίζεις αρκετή σαβούρα όταν πας ταξίδια, καλύτερα να μην μπεις στον κόπο αν μπορείς.

Η επιστροφή είχε λίγο μελαγχολικό ύφος, αν και στο μυαλό μου είχα την κόρη μου που μου λείπει όποτε φεύγω και τη γυναίκα μου φυσικά που με περιμένει πάντα με αγάπη.

Καφενείο

Αν είναι κάτι που επιθυμώ από την Ελλάδα είναι η κουλτούρα της καφετέριας. Τρώει μεγάλη κρητική από την γερουσία η συνήθεια του Έλληνα να την αράζει στις καφετέριες.
Θα προτιμούσαν να είμαστε ένας κλειστός λαός που τα βγάζουν όλα στους ψυχολόγους και όχι στους φίλους.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περάσεις κάποιες γαλήνιες ώρες με τους φίλους σου. Η Καφετέρια, το καφενείο και η ταβέρνα είναι ο μόνος χώρος που θα βρεθείς με φίλους χωρίς να φιλοξενείς και το να βρίσκεσαι με φίλους είναι η βάση κάθε κοινωνικής ζωής.

Έτσι και αλλιώς είμαστε ο λαός του έξω. Τι θα κάνεις, θα κλειστής σε κάνα διαμέρισμα ή θα πας στο πάρκο και στις κούνιες...

Λένε "κάθονται στις καφετέριες" λες και είναι κάτι κακό. Μαγκούφηδες...

Την δεκαετία του 90 θα με έβρισκες σε κάποια καφετέρια της Αθήνας με τον κολλητό μου.

Εφημερίδα, τσιγαράκι (το κόψαμε αυτό τώρα) και καφέ, φραπέ γλυκό με γάλα (ΦΓΓ) ή Ελληνικό διπλό μέτριο (τώρα καπουτσίνο χωρίς ζάχαρη).
Μάλιστα τις εποχές που γινόταν το παζάρι των δίσκων μαζί με την εφημερίδα είχαμε και τα βινύλια.

Η πλέων αγαπημένη μας ήταν οι Διόσκουροι στο μοναστηράκι. Και μην αρχίσει να λέει κανείς για πάνω και κάτω Διόσκουρους.
Οι πάνω οι διόσκουροι είναι οι Πάνω Διόσκουροι. Οι κάτω είναι απλά Διόσκουροι. Όταν δίνουμε ραντεβού στους Διόσκουρους και εσύ πας στους πάνω είσαι άσχετος... περιμένουμε 1 ώρα...

Κάτω από το μεγάλο δέντρο με την φυλλωσιά να παίζει στο φως και το περίπτερο εκεί δίπλα με τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα τσιγάρα (κάπνιζα τρακαστράτος αλλά και απόλλων, άντε και ΣΑΝΤΕ που ήταν υγιεινά).

Αυτονομία και αυτάρκεια... Και χρόνια οι ίδιες φάτσες.
Οι θαμώνες οι μουσικοί οι "μπρελοκάδες" κουφοί μουγκοί, τσιγγανόπουλα με ντέφια, λουλούδια και χαρτομάντιλα...

Τους παλιούς, τα φρικιά, τους φλώρους, τα "παιδιά", καμιά καλή γκόμενα, τον μαλάκα που την έριξε, τον γνωστό, τον άγνωστο στρατιώτη και τους μπάτσους που κάναν περιπολία και χωνόταν στα σκοτεινά καφενεία εκτός οπτικής επαφής γιατί ήταν εν στολή.

Θυμάμαι ήταν και ένας τύπος με ένα μεγάλο βιβλίο λεύκωμα, "Για την Λίζα" αν δε με απατάει η μνήμη μου...

Αυτός τι έκανε; Σχετικά καλοντυμένος, ερχόταν με το βιβλίο και σου έλεγε μια δακρύβρεχτη ιστορία, ότι η κόρη του είναι στο νοσοκομείο και διαβάζοντας στο βιβλίο τις αφιερώσεις παίρνει δύναμη. Αν θές γράψε μια αφιέρωση και φυσικά δώσε κάτι...

Φυσικά όταν βλέπεις το ίδιο σκηνικό για 10 χρόνια και η Λίζα παραμένει 14χρωνη ασθενής, κάπου η φάση χαλάει...



Πόσες ώρες κρατάει ένας καφές; καλή ερώτηση... Πάντως ήταν κάνα διακοσάρι, πεντακοσάρι...

Αυτά τις Κυριακές... Τις άλλες μέρες αλλού...